Kolejne zajęcia w ramach projektu „Barwy Wspólne, Widoki Wspólne” poświęcone były zmysłowi wzroku oraz budowaniu empatii wobec osób z niepełnosprawnością wzroku.
Spotkanie rozpoczęliśmy od głośnego przeczytania książki z serii „Przygody Fenka”, której bohater przybliżył dzieciom rolę wzroku w poznawaniu otaczającego świata. Wspólnie rozmawialiśmy o tym, jak ważny jest ten zmysł w codziennym życiu oraz z jakimi trudnościami mierzą się osoby z jego uszkodzeniem.
Uczestnicy mieli okazję poznać różne rodzaje zaburzeń widzenia, takie jak widzenie połowiczne, lunetowe i plamkowe, a także krótkowzroczność i dalekowzroczność. Dzięki przygotowanym ćwiczeniom mogli lepiej zrozumieć, jak takie deficyty wpływają na funkcjonowanie człowieka.
Wyjątkowym doświadczeniem była wizyta w pomieszczeniu pozbawionym okien, w którym panowała całkowita ciemność. Pozwoliło to uczestnikom przekonać się, jak trudno jest poruszać się i wykonywać proste czynności bez możliwości korzystania ze wzroku. Rozmawialiśmy również o zasadach właściwego udzielania pomocy osobom niewidomym oraz ćwiczyliśmy bezpieczne sposoby ich prowadzenia.
Podczas zajęć dzieci oglądały także książkę obrazkową, wyszukując ukryte elementy zarówno z większej odległości, jak i z bliska. Ćwiczenie to rozwijało spostrzegawczość oraz uświadamiało, jak odległość wpływa na sposób postrzegania szczegółów.
W trakcie spotkania wykorzystaliśmy również zadania ze scenariusza „Widoki Wspólne”: „Patrzenie w obiektyw” odtwarzane jako grupa – byłó to wesele, urodziny, rozdanie dyplomów. Prowadzący zajęcia będąc narratorem sytuacji prowadził dzieci głosem. Mówiąc, gdzie mają iść i jaką przyjąć pozę bądź gest. Dziecko, które znajdzie się na scenie, przybierało opisaną przez pozę i trwało bez ruchu, aż została wykonana fotografia, „Patrzenie na codzienność” uczestnicy przyglądali się uważnie jednemu zdjęciu i następnie zdjęcia było odwracane do pozostałych uczestników, którzy zadawali pytania związane z fotografią oraz „Patrzenie na siebie” na papierze w rolce zostały nawzajem odrysowane sylwetki. Każda osoba samodzielnie uzupełniała swoją sylwetkę o detale, żeby utworzyć autoportret pokazujący całą postać. Każde dziecko dorysowało twarz, ubiór, symbole, które ją określają. Zaznacza charakterystyczne szczegóły. Praca stała się punktem wyjścia do rozmowy. Ćwiczenia te zachęcały uczestników do uważnej obserwacji otoczenia, dostrzegania piękna w codziennych sytuacjach oraz refleksji nad tym, jak każdy z nas postrzega świat z własnej perspektywy.
Zajęcia były cenną lekcją wrażliwości, uważności i empatii, a zdobyta wiedza pozwoliła dzieciom lepiej zrozumieć znaczenie wzroku oraz potrzeby osób z dysfunkcjami tego zmysłu.
