Podczas kolejnego spotkania Dyskusyjnego Klubu Książki rozmawialiśmy o powieści Magdy Knedler „Narzeczone Chopina”. Lektura stała się okazją, by spojrzeć na Fryderyka Chopina nie tylko jak na genialnego kompozytora, ale przede wszystkim jak na człowieka – wrażliwego, spragnionego bliskości, ale także pełnego słabości, lęków i bezradności.
Autorka przedstawia cztery kobiety związane z Chopinem: Konstancję Gładkowską, Marię Wodzińską, George Sand i Jane Stirling. Każda z nich widziała go inaczej i każda przeżyła własną historię miłości, nadziei i rozczarowania.
W czasie dyskusji zastanawialiśmy się, jak postrzegaliśmy Chopina przed lekturą. Dla wielu z nas był przede wszystkim postacią pomnikową – wielkim pianistą i kompozytorem. Książka pozwoliła zobaczyć w nim człowieka z krwi i kości: nieśmiałego, potrzebującego uczuć i troski, ale czasem również wymagającego, kapryśnego i zagubionego w relacjach.
Najwięcej emocji wzbudziło pytanie: czy Chopin potrafił naprawdę kochać? Czy kochał swoje kobiety, czy też jego największą i najważniejszą miłością pozostawała muzyka? Rozmawialiśmy również o tym, czy jego partnerki kochały przede wszystkim człowieka, czy także jego niezwykły talent i artystyczną wyjątkowość.
Szczególnie mocno wybrzmiała bezradność Chopina wobec uczuć. Człowiek, który poprzez muzykę potrafił wyrażać najgłębsze emocje, nie zawsze umiał poradzić sobie z nimi w życiu osobistym. Potrzebował bliskości, ale jednocześnie nie zawsze potrafił dać drugiej osobie to, czego sama potrzebowała.
Być może właśnie dlatego „Narzeczone Chopina” nie dają jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, kogo i jak naprawdę kochał. Po lekturze Chopin stał się dla nas mniej odległy i bardziej ludzki. Nie przestał być geniuszem, ale przestał być tylko geniuszem.
Na zakończenie pozostało pytanie, które długo jeszcze towarzyszyło naszej rozmowie: czy można kochać człowieka, dla którego muzyka zawsze będzie najważniejszą częścią życia? Być może odpowiedź każdy z nas musi znaleźć sam.
